دوره 20، شماره 1 - ( فروردین 1401 )                   جلد 20 شماره 1 صفحات 54-43 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- استادیار، پرستاری، مرکز تحقیقات ایمنی بیمار، موسسه تحقیقات بالینی، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران
2- دانشیار پرستاری، گروه روان، پرستاری روان، بهداشت جامعه و فن، دانشکده پرستاری و مامایی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
3- کارشناسی ارشد داخلی جراحی، دانشکده پرستاری و مامایی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ایران. (نویسنده مسئول) ، m.yarmohammadi1398@gmail.com
4- استادیار آمار زیستی، گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران
:   (6442 مشاهده)
پیش‌زمینه و هدف: گوشی­های هوشمند علی­رغم کاربرد فراوانی که در بین عموم دارد دارای عوارضی است که می­تواند منجر به مشکلات جبران­ناپذیری شود. بررسی ارتباط اعتیاد به گوشی هوشمند با احساس تنهایی، ترس از در حاشیه ماندن (فومو) و عملکرد تحصیلی دانشجویان همواره موردتوجه مطالعات بوده است. این مطالعه باهدف تعیین ارتباط اعتیاد به تلفن هوشمند با احساس تنهایی، فومو و عملکرد تحصیلی در بین دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی ارومیه در سال 1400 انجام شد. مواد و روش کار: در این مطالعه توصیفی و همبستگی، 230 دانشجوی به‌صورت نمونه­گیری طبقه­ای وارد مطالعه شدند. معیارهای ورود شامل دانشجویان دارای گوشی هوشمند و تمایل به شرکت در مطالعه بود. داده­های از طریق پرسشنامه­های عملکرد تحصیلی فام و تیلور، احساس تنهایی راسل، پرسشنامه در حاشیه ماندن پرزیبلسکی و اعتیاد به تلفن هوشمند وون جمع­آوری گردید. جهت تحلیل داده‌ها از آزمون‌های آمار استنباطی: کای اسکوئر و ضریب همبستگی پیرسون و اسپیرمن استفاده شد. مقدار p کمتر از 05/0 معنی‌دار در نظر گرفته شد. یافته­ها: نحوه استفاده از گوشی همراه در دانشجویان مطالعه حاضر 100(5/43درصد) دانشجو برای مصرف درسی و آموزشی استفاده کرده و 130(5/56درصد) دانشجو برای مصرف غیردرسی و غیر آموزشی بوده است. میانگین نمره اعتیاد به گوشی هوشمند دانشجویان متوسط به بالا، احساس تنهایی دانشجویان متوسط، نمره فوموی دانشجویان در حیطه متوسط به بالا و نمره عملکرد تحصیلی دانشجویان در حیطه متوسط بود. همبستگی بین نمره اعتیاد به تلفن هوشمند با متغیرهای احساس تنهایی و فومو معنی‌دار و مستقیم و با عملکرد تحصیلی ارتباط معنی‌دار و معکوس بودند (05/0>P). نتیجه­ گیری: در مطالعه حاضر، ارتباط بین متغیرهای اعتیاد به گوشی هوشمند و احساس تنهایی و فومو معنادار و مستقیم و ارتباط بین اعتیاد به گوشی هوشمند و عملکرد تحصیلی ارتباط معنادار و معکوس بود. مدیران بهداشت و درمان باید با اتخاذ استراتژی‌های عملی فومو و احساس تنهایی دانشجویان را کاهش داده و عملکرد تحصیلی آنان را بهبود بخشند تا دانشجویان را در تلاش برای ترک اعتیاد به گوشی هوشمند یاری دهند. برگزاری کلاس­های آموزش مهارت­های خودمدیریتی، نگهداشتن دانشجویان در یک برنامه زمان‌بندی‌شده، خاموش کردن اعلان‌های گوشی هوشمند، تشویق دانشجویان به فعالیت‌های ورزشی، و شرکت در فعالیت‌های گروهی و خانوادگی کمک‌کننده خواهد بود.
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: پرستاری

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.