en مدل مراقبتی پایداری تطابقی: رویکردی نو برای کاهش بستری مجدد بیماران افسرده پرستاری Nursing پژوهشي Research پیش‌زمینه و هدف: افسردگی یکی از بیماری‌های شایع روانی است که با کاهش انرژی و علاقه، احساس گناه، اشکال در تمرکز، بی‌اشتهایی و افکار مرگ و خودکشی مشخص می‌شود. یکی از مشکلات در درمان بیماران افسرده بستری‌های مکرر می‌باشد. هدف از این پژوهش تعیین تأثیر اجرای برنامه مراقبتی بر اساس مدل مراقبتی پایداری تطابقی بر بستری مجدد بیماران افسرده مرکز آموزشی درمانی رازی ارومیه بود. مواد و روش‌ها: پژوهش حاضر، مطالعه‌ای تجربی از نوع بعد از مداخله می‌باشد که در آن 100 نفر از بیماران افسرده به‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل (50 نفر) و آزمون (50 نفر) تخصیص داده شدند. برای گروه آزمون مدل پایداری تطابقی در 4 مرحله بررسی وضعیت دموگرافیک خانواده، حساسیت‌زدایی، تشریک‌مساعی و پایش مستمر در طول 6 ماه و برای گروه کنترل مداخلات معمول اجرا شد. دو گروه در طول 6 ماه ازنظر بستری مجدد مقایسه شدند. برای تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها از آزمون آماری تی مستقل و آزمون مجذور کای استفاده گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که در طول 6 ماه اجرای مدل پایداری تطابقی  در گروه آزمون تعداد بستری مجدد 5 نفر از 47 بیمار و در گروه کنترل 13 نفر از 47 بیمار بود (05/0P˂). بحث و نتیجه‌گیری: اجرای برنامه مراقبتی مدل پایداری تطابقی تأثیر مثبت در کاهش بستری مجدد بیماران افسرده داشت. لذا پیشنهاد می‌شود ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی و درمانی با اجرای برنامه مراقبتی بر اساس مدل‌های مراقبتی موجب کاهش بستری مجدد در بیماران افسرده شوند. Background & Aims: Depression is a common disorder with symptoms like reduced energy and interest, feelings of guilt, difficulty in concentrating, loss of appetite, and thoughts of death and suicide. A problem in the treatment of depressed patients is re-admission. The goal of this study is to evaluate the effect of "adaptive sustainability" as a caring model on the readmission of depressed patients referred to Razi Academic Hospital in Urmia 2015. Materials & Methods: This experimental study, after the intervention, was conducted on 100 of the depressed patients whom were randomly divided into two groups: control (n = 50) and intervention (n=50). For the intervention group, 4 staged adaptive model of sustainability-demographic status of the family, desensitization, collaboration and continuous monitoring- was conducted during 6 months while standard care was carried out for the control group. The two groups were compared based on readmissions within 6 months. To analyze the data, independent t test and chi-square tests were used. Results: The results showed that during the 6 months implementation of sustainability model, 5 out of 47 patients in the intervention group readmitted while 13 out of 47 patients readmitted in the control group (p˂0/05). Conclusion: Implementation of adaptive sustainability model of care of depressed patients had a positive impact on reducing readmissions. Therefore, we recommend that this model should be implemented by health care providers to reduce readmissions of depressed patients. افسردگی, مدل, پایداری تطابقی, بستری مجدد, مراقبت Depression, Model, Adaptive sustainability, Re-admission, Care 417 425 http://unmf.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-952-6&slc_lang=en&sid=1 Naser Esazadeh ناصر عیسی زاده esan1256@gmail.com 100319475328460017138 100319475328460017138 No URMIA of MEDICAL SCIENCES, Urmia, Iran دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران Moloud Radfar مولود رادفر mradfar1343@gmail.com 100319475328460017139 100319475328460017139 Yes URMIA of MEDICAL SCIENCES, Urmia, Iran دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران Hamidreza Khalkhali حمیدرضا خلخالی khalkhali@umsu.ac.ir 100319475328460017140 100319475328460017140 No URMIA of MEDICAL SCIENCES, Urmia, Iran دانشگاه علوم پزشکی ارومیه، ارومیه، ایران