en تأثیر آموزش کنترل خشم بر شادکامی، کیفیت زندگی و میزان قند خون در بیماران مبتلا به دیابت شهر کرمانشاه روانپزشکی- روان شناسی Psychiatry & Psychology پژوهشي Research پیش‌زمینه و هدف: دیابت یکی از شایع‌ترین بیماری­های مزمن است که با مشکلات روان‌شناختی به‌ویژه خشم رابطه زیادی دارد. هدف پژوهش حاضر اثربخشی آموزش کنترل خشم بر شادکامی، کیفیت زندگی و میزان قند خون در بیماران مبتلا به دیابت شهر کرمانشاه است. مواد و روش‌ها: طرح پژوهش حاضر نیمه تجربی از نوع پیش­آزمون- پس­آزمون با گروه شاهد است. جامعه آماری پژوهش شامل تمام بیماران مبتلا به دیابت شهر کرمانشاه در سال 1398 است که به شیوه نمونه­گیری خوشه‌ای تعداد 40 نفر انتخاب و به تصادف در دو گروه آزمایشی و کنترل (هر گروه 20 نفر) قرار گرفتند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی (26-WHOQL)، پرسشنامه شادکامی آکسفورد (1990) و تست قند خون ناشتا بود. در بیماران، مصرف داروهای تجویزی توسط پزشک حذف یا کاهش پیدا نکرد. آموزش کنترل­ خشم طی 10 جلسه بر روی گروه آزمایشی اجرا شد و گروه کنترل هیچ آموزشی دریافت نکرد ولی آزمون‌ها به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون از هر دو گروه اجرا شد. سپس نتایج به‌دست‌آمده با استفاده از نرم‌افزار SPSS بعد از تأیید نرمال بودن داده‌ها با آزمون تحلیل­کواریانس تک متغیره (آنکوا) مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: نتایج به‌دست‌آمده بیانگر آن بود که آموزش کنترل خشم در بیماران مبتلا به دیابت می­تواند موجب افزایش شادکامی و افزایش سطح کیفیت زندگی و کاهش و کنترل میزان قند خون آن‌ها شود و بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون در گروه آزمایشی تفاوت معناداری مشاهده شد. نتیجه‌گیری: آموزش کنترل خشم می‌تواند موجب افزایش شادکامی و کیفیت زندگی و کنترل قند خون افراد دیابتی باشد؛ بنابراین پیشنهاد می­شود که در مراکز درمانی برای بیماران مبتلا به دیابت در کنار دارودرمانی از آموزش­های کنترل خشم جهت افزایش و بهبود نتایج درمانی استفاده شود.   Background & Aims: Diabetes is one of the most common chronic diseases asssociated with psychological problems, especially anger. The aim of this study is to evaluate the effectiveness of anger management training on happiness, quality of life, and blood sugar in diabetic patients in Kermanshah. Materials & Methods: The design of the present study is quasi-experimental and of the pretest-posttest type with a control group. The statistical population of the study involved all the diabetic patients in Kermanshah in 2019, among which 40 people were selected by Cluster sampling method and placed in two experimental and control groups, each involving 20 participants. The research instruments included Quality of Life Questionnaire (WHOQL-26), Oxford Happiness Questionnaire (1990), and fasting blood sugar test. Taking medications prescribed was not eliminated or reduced in patients at all. Anger management training was performed on the experimental group over 10 sessions. The control group did not receive any training, but the tests were performed as pre-test and post-test on both groups. The results were analyzed using SPSS software, and after confirming the normality of the data, the analysis of covariance (ANCOVA) test was used to check the mean difference between the groups. Results: The results showed that anger management training in diabetic patients can increase happiness and improve quality of life and also reduce and control the blood sugar levels, which was statistically meaningful between between pre-test and post-test in the experimental group. Conclusion: Anger management trainings can increase happiness and quality of life and control blood sugar in diabetics. Therefore it is suggested that be used in diabetes treatment centers along with medication to enhance and ameliorate treatment outcomes. کنترل خشم, شادکامی, کیفیت زندگی, قند خون, دیابت Anger management, Happiness, Quality of life, Blood sugar, Diabetics 743 751 http://unmf.umsu.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-3262-1&slc_lang=en&sid=1 Shahin Safari شهین صفری SH.safari.1398@gmail.com 3254998375 8171-5266-0002-0000 No M. A. in Psychology, Department of Humanity, Kermanshah Branch, Islamic Azad University, Kermanshah, Iran کارشناسی ارشد روان شناسی، گروه روان شناسی، دانشکده علوم انسانی، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران Shima Parandin شیما پرندین parandinshima@yahoo.com 3341282912 3353-9614-0001-0000 Yes Faculty of Psychology, Eslamabad Gharb Branch, Islamic Azad University, Eslamabad Gharb, Iran (Corresponding Author) استادیار گروه روانشناسی، واحد اسلام آباد غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلام آباد غرب، ایران (نویسنده مسئول)